ستاره های سربی

دوستان این وبلاگ دیگه آپدیت نمیشه . مگر اینکه صبا بیاد و بنویسه . اگه اومد . منم میامو و دوباره می نویسم . خدانگهدار . شاید دیگر نباشم .

قاصدک  ... قصه عاشقانه گفتن بس است . مسافر حکایت می کند . این بار حکایت زندگی را . حکایت با هم بودن را . حکایت خستگی و غبار راه را ... حکایت قاصدکی که گاه از بودن مسافر خسته می شد و قاصدکی که گاهی می خواست در میانه راه توقف کند . دل می بست به زیبایی های مسیر و مسافر می رفت ... چند قدم جلوتر می ایستاد و قاصدک سلانه سلانه پیش می رفت . مسافر هیچ وقت از این کار قاصدک گلایه نمی کرد . اما گاهی او را تنها می گذاشت و می رفت ، مسافر چشم باز می کرد و می دید قاصدک نیست ... قاصدک رفته . می ترسید از تنهایی و سختی راه و کوره راه و جنگل ها و رودخانه ها ... به باد می گفت و باد ، او را می یافت و قاصدک را می رساند به مقصودش ... و باز داستان تکرار می شد ... داستان همسفری و دلدادگی ... قاصدک اما گلایه می کرد !!! و مسافر آرام می گفت : نمی توانستم تنهایت بگذارم که این در مرام من نیست ... دل قاصدک غنج می رفت و بوسه ای بر گونه ی تبدار مسافر می گذاشت .... اما قاصدک رفت و باز مسافر در انتظار قاصدک منتظر نسیم صباست ... صبا کجایی ؟؟

از من ميخواست سخن بگويم !

 سراپا سخن بودم

          اما لبانم خاموش بود !

                 سخن در نگاهم مي رقصيد ...

  شگفتا !! كه او حس نمي كرد ؟؟...

امیدوارم حالت خوب باشه

اومدم قدری بنویسم ولی اصلا نمی تونم حرف هایی رو که بهشون هیچ اعتقادی ندارم بنویسم

بازهم ببخشید

رو درو دیوار این شهر همش از تو یادگاره

توی این کوچه ی تاریک منو تنها نمیذاره

یاد حرفای قشنگت که تو قلبم لونه میکرد

یاد دلتنگیه چشمات که منو بهونه میکرد

میزنه آتیش به جونم پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو واسه ی کی پس بخونم

دل من هواتو کرده آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودی و میدیدی بی تو من تنها ترینم

توی این بازی که ساختی من همه هستیمو باختم

زیر پات گذاشتی آخر عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوسم نداشتی از دلم خبر نداشتی!

دلت از سنگ شده انگار که منو تنها گذاشتی

میشینم منتظر اینجا تا تو برگردی دوباره

تا بشینی پای حرفام بریم تا ماه و ستاره

میدونم میای یه روزی یه روزی که خیلی دیره!!!

یه روزی دل شکستم سر این کوچه میمیره....